JoomlaLock.com All4Share.net

Gülzâr-ı Hâcegân

Çarşamba, 01 Kasım 2017 18:54

DİL ve AFETLERİ GIYBET ETMEK -6

gıybet 6

Dil ve Afetleri Gıybet Etmek -6 - Şeb-i Vuslat

Sayı : 116 - Ağustos 2017

 

Dil ve Afetleri Gıybet Etmek -6

 

Bu ayki yazımızda gıybete izin verilen durumların dördüncüsünden devam ediyoruz inşaallah.

4. Bir müslümanı kötülükten korumak: Bir kimseye gelecek kötülüğü önlemek için, ona zarar verecek kimsenin durumunu anlatmak gıybet olmaz. Bir âlimin, bid’at ehli ve fâsık birinin yanına sık sık gidip geldiğini görsen ve o âlimin, o bid’atçının tesiri altında kalacağından korkarsan, bid’atçının durumunu âlime açıklayabilirsin. O âlime zarar vereceğinden korkarsan buna izin vardır.

Bu durumdaki korku kimilerinin aldandığı bir noktadır. Bunu yapan kimse bazen içindeki hasetten ötürü onu engellemeye çalışır. Şeytan bu durumda haset ile şefkati birbirine karıştırarak insana sunar ve onu aldatır. Yine şahidin güvenilir olup olmadığı araştırıldığında, şahidin güvenilirliğini zedeleyen bir ayıbı biliniyorsa söylenmelidir.

Evlilik ya da emanet verme konusunda istişare ediliyorsa, aleyhinde bulunmak kastıyla değil de nasihat maksadıyla o kişi hakkında bildiklerini söyleyebilir. Eğer yalnızca, “Senin için uygun değildir” sözüyle evlenmekten vazgeçecekse daha ileri gitme. Şayet ayıbını açık seçik beyan etmeden vazgeçmeyecekse o zaman adaydaki bildiğin kusurları genişçe açıklayabilirsin. Bu konuda Allah Rasulü (sav) şöyle buyurmuştur: “Facirin (açıkça günah işleyen kimsenin) ismini söylemekten çekiniyor musunuz? (Hayır, çekinmeyin) Onun halini ortaya dökün ki insanlar onu tanısın. Yaptıklarını anlatın ki insanlar ondan sakınsın.”

Büyükler şöyle derdi: Şu üç sınıf insanın gıybeti günah olmaz:

Zalim idarecinin,

Bid’at ehlinin,

Açıkça günah işleyenlerin.

5. Bilinen lakabı ile tanıtmak: Kişiyi herkes tarafından bilinen bir lakabıyla tanıtmak günah sayılmaz. Âlimler, bir kimseyi tarif ederken bazen (kör kadı, Topal Ali, Uzun Hasan gibi) şahsın lakabını kullanmaya mecbur kalmışlardır. Bunlar öyle lakaplardır ki kendisi için söylenen kimse, bunu duyduğunda alınmaz, rahatsız olmaz. Çünkü o, bununla meşhur olmuştur. O kimseyi lakabı yerine başka bir şekilde tanıtmak mümkünse, öyle yapmalıdır; bu daha iyidir.

6. Açıktan günah işleyeni tanıtmak: Halkın içinde çekinmeden günah işleyen kimselerin bu hallerini anlatmak gıybet olmaz. Mesela, kadınsı hareketlerde bulunan, meyhaneci, içkiyi açıktan içen, insanlara zulmeden ve bu çirkin işleri açıktan yapıp böyle sıfatlarla anılmaktan da sıkılmayan kişinin bu işlerini gıyabında söylemen günah değildir. Nitekim Resûl-i Ekrem (sav) şöyle buyurmuştur: “Yüzünden hayâ perdesini atan kişinin gıybeti olmaz.” Hz. Ömer (ra), “Facirin korunacak bir hürmeti yoktur.” demiştir. 

O, bu sözüyle, günahı açıktan işleyenleri kastetmiştir. Çünkü açıktan günah işlemeyen kimse hürmete lâyıktır, onun gıybeti yapılmaz.

Hasan-ı Basri (ra) şöyle der: “Şu üç sınıf insanın gıybeti günah olmaz:

Kötü arzularına düşkün olan kimsenin,

Açıktan günah işleyenin,

Zalim idarecinin”

Hasan-ı Basri (ra) bu üç sınıf insanı birlikte saymıştır, çünkü onlar bu kusurları açıktan işlerler. Bunlar çoğu zaman da yaptıklarıyla övünürler. Onlar bu kötü işleri kimseden çekinmeden açıkça yaptıklarına göre, arkadan anlatılmasından neden rahatsız olsunlar! Ancak onların açıktan işlemedikleri şeyi anlatan kimse günaha girmiş olur.

Avf b. Ebû Cemile şöyle anlatmıştır: “Bir gün İbn Sîrîn’in yanına geldim. Onun yanında Haccâc’ın aleyhine konuştum. Bunun üzerine İbn Sîrîn beni şöyle uyardı “Allah, adaletli bir hakemdir. Haccâc tarafından zulme uğrayan kişilerin intikamını Haccâc’dan alacağı gibi; Haccâc’ın intikamını da onun gıybetini yapanlardan alır. Yarın Allah’ın huzuruna vardığında kazandığın en küçük bir günah sana, Haccâc’ın kazandığı en büyük günahtan daha çok zarar verir.”

Gıybetin Kefareti

Şunu bil ki, gıybet eden kişi büyük günah işlemiştir, bunun için pişman olup tövbe etmelidir. Gıybette iki hak vardır; biri yüce Allah’ın hakkı, diğeri de gıybeti yapılan kimsenin hakkıdır.

Kul yaptığı gıybetten pişman olup üzüntü duymalıdır ki, Allah’ın (cc) hakkıyla, ilgili sorumluluktan kurtulsun. Sonra da gıybetini yaptığı kişiden helâllik dilemelidir. Böyle yaparsa ona karşı işlediği zulmün günahından kurtulur.

Helâllik isterken de mahzun ve üzüntülü olmalı, yaptığından pişman olarak helâllik istemelidir. Gösterişe düşkün kimseler, kendisinin takva sahibi olduğu görülsün diye helâllik isterler. Aslında o, yaptığından pişman değildir. Onun derdi gösteriştir. O, bu niyetiyle ikinci bir günaha girmiş olur.

Hasan-ı Basri (ra) şöyle demiştir: “Gıybeti yapılan kimse için yüce Allah’tan af dilemek yeterlidir. Helâllik istemek şart değildir.”

Bu konuda Enes b. Mâlik’in (ra) rivayet ettiği şu hadis delil olarak gösterilmiştir. Allah Rasulü şöyle buyurmuştur: “Gıybet ettiğin kişinin kefareti, onun için mağfiret istemendir.” Mücâhid der ki: “Kardeşinin gıybetini ederek etini yemenin kefareti, onu övgüyle anman ve kendisine hayır dua etmendir.”

Atâ b. Ebu Rebâh’a, “Gıybetten nasıl tevbe edilir?” diye sorulduğunda, şöyle demiştir: “Gıybetini yaptığın arkadaşına varır şöyle dersin: Ben senin hakkında yalan söyledim, haksızlık yaptım, kötülük ettim. İstersen hakkını al, istersen beni affet.” En uygun olanı budur.

Birinin, “Gıybet sözlerinin mal gibi geri dönüşü olmadığı için helâllik almak gerekmez” demesi yanlıştır. Çünkü burada iftira varsa, iftira cezası uygulanır ve iftiraya uğrayan kimse hakkını isteyebilir. Bu konuda Hz. Peygamber (sav) şöyle buyurmuştur: “Kimin üzerinde, kardeşinin namusu ya da malına karşı yaptığı bir haksızlık varsa, altın ve gümüş gibi maddi şeylerin geçmediği kıyamet gelmeden önce kendisiyle helâlleşsin. Şüphesiz ahirette hesap görülürken onun sevaplarından alınıp haksızlık ettiği kimseye verilir. Eğer sevapları bulunmazsa, arkadaşının günahlarından alınır, ona yüklenir; böylece günahları çoğalmış olur. Sonra da onların cezasını çekmek üzere ateşe atılır.”

Kadının biri, başka bir kadın hakkında, “Eteği uzundur.” deyince, Hz. Aişe (ra) onu şöyle uyarmıştır: “Gerçekten onun gıybetini yaptın. Git ondan helâllik iste.”

Bunun gibi eğer gücü yetiyorsa ondan helâllik ister. Adamın izini kaybetmiş ya da gıybetini yaptığı kimse ölmüşse onun için bol bol dua eder, mağfiret ister ve hayır hasenat yapar.

Soru: Haksızlık yapılan kişi, helâllik isteyene hakkını helâl etmek zorunda mıdır?

Cevap: Şart değildir. Çünkü bu karşılıksız ikramdır. İkram ise fazilettir, güzel davranıştır, şart değildir. Ancak özür dileyen kimse, helâllik istediği kimseye karşı biraz fazlaca sevgi ve övgüde bulunmalıdır. Onun gönlünü hoş edinceye kadar buna devam etmelidir. Gönlünü bir türlü hoş edemezse, özür dilemesi, sevgi göstermesi iyilik olarak yazılır ve kıyamet günü gıybetin günahını siler.

İşin özeti, affetmek çok daha faziletlidir. Hasan-ı Basri (ra) şöyle demiştir: “İnsanlar kıyamet günü Allah’ın (cc) huzuruna getirilince onlara, ‘Allah’tan (cc) ecir alacak olanlar kalksın’ diye seslenilir. Bunun üzerine sadece, dünyada insanları affedenler kalkarlar.” Cenâb-ı Allah (cc) şöyle buyurur: “Af yolunu tut, iyiliği emret ve cahillerden yüz çevir.”

Resûl-i Ekrem (sav), Cebrail’e, “Ey Cebrail! Bu af nedir, nasıl olur?” diye sorunca, Cebrail (as) şöyle demiştir: “Allah, sana zulmedeni affetmeni, sana gelmeyene gitmeni, sana vermeyene vermeni emrediyor.”

Adamın biri Hasan-ı Basri’ye (ra), “Falanca senin gıybetini yaptı!” dedi. Bunun üzerine o gıybet edene bir tabak taze hurma göndererek, “İşittiğime göre, sevaplarından bana hediye etmişsin. Buna karşılık ben de sana bu hurmayı hediye gönderdim. Ama kusuruma bakma, senin hediyen kadar kıymetli bir şey gönderemedim!” demiştir.

Bu sayımızda gıybet konusunu bitiriyoruz. Gıybet konusunu tavsiye edilen diğer kaynak kitaplardan da okursak daha faideli olacaktır. Rabbim izin verir ise gelecek sayımızda dilin başka bir afetiyle devam edeceğiz inşaAllah, selam ve dua ile.

Kaynakça:

Dil Belâsı, Hüccetü’l İslam İmam Gazali, Semerkand Yayınları, 2011.

 

Yazar: Şeb-i Vuslat

 

Peygamber Olup Olmadığında İhtilaf Bulunan Kimseler

Peygamber Olup Olmadığında İhtilaf Bulunan Kimseler - Mine Şimşek

Sayı : 116 - Ağustos 2017

 

Peygamber Olup Olmadığında İhtilaf Bulunan Kimseler

 

Alemlerin Rabbi olan eşi benzeri dengi olmayan Yüce Allahu Teala’ya binlerce hamdü sena olsun. Habibi Kibriya Muhammed Mustafa’ya (sav) zerreler adedince salatu selam olsun. Cenabı Hak (cc) bu dünyadan ayrılmadan cümlemizi mağfirun zümresine ilhak eylesin. Peygamberlerin kısa hayatlarını yazdıktan sonra, Kur’an-ı Kerim’de zikredilen fakat peygamber olup olmadığı hakkında ihtilaflı olarak bilinen bu güzel, peygamberlerin de kısa hayatlarını yazmaya çalışacağız inşaallah. Pek büyük bir zât olan (bilahare) peygamberlerin isimleri şunlardır. Hz. Üzeyr, Hz. Lokman, Hz. Zülkarneyn ve Hz. Hızır’dır. Rabbim hepsine zerreler adedince rahmet etsin.

Hızır (as) ve Kısaca Hayatı:

Kur’an-ı Kerim’de “Hızır” isminde açıkça bahsedilmez, ancak Kehf Suresi’nde yer alan Hz. Musa ile ilgili kıssada: “Katımızdan kendisine bir rahmet verdiğimiz ve kendisine ilim öğrettiğimiz kullarımızdan...” diye sözü edilen şahsın Hızır (as) olduğu anlaşılmaktadır. Çünkü bizzat peygamber efendimiz tarafından gelen hadisi şeriflerden bu şahsın Hızır olduğu açıkça belirtilmiştir. Hz. Musa döneminde yaşamış ve peygamber olması kuvvetle muhtemelen hikmet ve ilim sahibi bir şahsiyettir.

Ebu Hureyre’den (ra) nakledilen bir hadisi şerifte Peygamberimiz (sav): “Hazreti Hızır’a bu adı verilmesinin sebebi, kuru yerde oturduğunda altında otlar yeşerip dalgalanırdı.” buyurmuştur. (Buhari 27)

Kur’an-ı Kerim’de şöyle anlatılmaktadır: Hazreti Hızır, Musa aleyhisselam ile yol arkadaşlığı sırasında karşılaşacakları manzaralardan dolayı Musa’nın (as) sabredemeyeceğini kendisine hatırlatmış ve kendisinden göreceği olaylara tepki ve konuşmamasını söyleyerek sabretmesi için söz almıştır. (Kehf, 66-70. Bahsi anlatılmaktadır.) Bir gün Hz. Musa İsrailoğulları arasında vaaz ederken ona kendisinden daha, ilim ve hikmet sahibi olup olmadığı sorulmuş Hz. Musa ise: “Hayır yoktur.” diye cevap vermiştir. Cenabı Hak (cc) bir vahiyle Hz. Musa’ya Mecmau’l- Bahreyn’de iki denizin kavuşum yerinde kullarından salih bir kul olan “El-Hadır” yani Hızır aleyhisselamın kendisinden daha alim olduğu bildirilir. Bunun üzerine Hz. Musa hizmetinde bulunan genç bir delikanlı ile Hızır’ı bulmak üzere uzun bir yolculuğa çıkar. İkisi iki denizin birleştiği yere ulaşınca yolculukta azık olarak, yemek üzere yanlarına aldıkları balıkları unutmuşlardır. Musa (as) yemek için delikanlıdan balığı çıkarmasını istediği zaman balığın denize dalıp kaybolduğunu fark ederler. Hz. Musa’nın Hz. Hızır’ı bulmasının alameti bu balığın kaybolması olayından dolayı derhal oraya geri dönerler ve orada Hızır’ı (as) bulurlar, bundan sonra Hz. Musa ile Hızır (as) yolculuğu başlar.

Ayeti kerimede: “Bir vakit Musa (hizmet eden) gence demişti ki (Ben Hızır’la buluşmak için) iki denizin birleştiği yere varıncaya kadar durmayıp gideceğim veya uzun zaman yürüyeceğim. Derken (ikisi) yürüyüp o iki deniz arasının birleştiği yere varınca, bir kayaya sığındılar fakat azıklarından su birikintisine koydukları ölü balıkları unuttular. Oda sıçrayıp denizde kayıp gitmişti.” (Kehf, 60-64)

“Derken orada kullarımızdan bir kul olan (Hızır’ı) buldular ki biz ona katımızdan bir rahmet vermiştik ve ona tarafımızdan bir ilim öğretmiştik. Musa ona: “Sana doğru yol ve hayır olarak öğretilenden bana da öğretmen için sana tabi olabilir miyim.” Dedi. O da :” Doğrusu sen benimle yaptıklarıma sabretmeye asla dayanamazsın. Bilgi olarak aslını kavrayamadığın bir şeye nasıl sabredersin?” dedi. Musa:” İnşallah beni sabredici olarak bulacaksın, sana hiçbir işte karışmam.” dedi.” (Kehf, 65-82)

Hızır (as) ile Musa’nın (as) Yolculuğu:

Önce deniz sahilinde yolculuk için bir gemiye binerler. Hızır (as) bir balta ile gemiyi delince kaptan tamir için gemiyi geri dönmek zorunda kalır. Hz. Musa ise sabredemeyip şöyle der: “Gemiyi, yolcularını boğmak için mi deldin? Doğrusu sen çok kötü bir iş yaptın.” Yolculuğun sonunda ilk bakışta görünmeyen perde arkasını bilgi niteliğinde Hızır aleyhisselam açıklar: ”O deldiğim gemi denizde çalışan birkaç yolcunundu. Onu kusurlu yapmak istedim çünkü gemi yolculuğa devam ederse ileride her sağlam gemiye el koyan bir kral (gemi korsanları) vardır.” der ve yolculuğa devam ederler. (Kehf 71)

Yolculuk sırasında diğer çocuklar ile oynamakta olan bir çocuğu Hızır (as) öldürür. Hz. Musa yine sabredemez ve: “Kısas olmadan masum bir cana nasıl kıyarsın, doğrusu sen çok çirkin bir iş yaptın.” der. Hz. Hızır ben sana bu yolculukta bana sabredemezsin demiştim der ve perde arkasını açıklar: ”Cenabı Hak o çocuğun anne ve babasının hayırlı kimseler olma sebebiyle ileride kendilerini üzecek büyük sıkıntılara sokacak bir çocuğu erken yaşta vefat ettirip onun yerine daha hayırlı bir evladın verilmesinin gerçekte o aile için hayır olduğu işaret ediliyordu” der. (Kehf, 74-75) Hz. Musa ise vermiş olduğu sözünü hatırlar Hz.Hızır’dan özür diler tekrar yolculuğa beraber devam etmesi için rica eder.

Yolculuğun üçüncü merhalesinde Kur’an-ı Kerim’de şöyle anlatılır. “Musa ve Salih kul yollarına devam ettiler sonunda bir köye varıp halkından yiyecek istediler halk ise onları misafir etmek istemedi. Musa ve Salih kul orada yıkılmak üzere olan bir duvarı gördüler Salih kul hemen duvarı doğrultuverdi. Bunun üzerine Musa:“İsteseydin buna karşılık bir ücret alırdın.” Dedi. Salih kul şöyle dedi “İşte bu senin benim aramın ayrılması demektir. Sabredemediğin şeylerin iç yüzünü sana anlatacağım…” “Duvara gelince Bu ev şehirde iki yetim çocuğun idi. Duvarın altında kendilerine ait bir hazine vardı. Bunların babaları salih bir kimse idi. Rabbin o ikisinin gençlik çağına erip hazinelerini bizzat kendileri çıkarmalarını istedi. Bu rabbinden bir rahmettir, ben bunları kendiliğimden değil Allah’ın emriyle yaptım işte sabredemediğin şeylerin iç yüzü budur.” (Kehf, 77-82)

Bu hikmet dolu yolculukta bizlere mesaj verilen insanların günlük hayatta karşılaştıkları bir takım olayların bazen büyük felaketler gibi görünen sonucu ise güzelliklerle belki mükafatlarla sonuçlanmaktadır. Bazen hayatımızda hastalık olabilir bazen sıkıntı fakat bilmeliyiz ki bizim için belki günahlarımıza kefarettir. Bazı şer olarak gözüken olaylar, asıl iç yüzünün hayır olduğu görülmektedir. Bir örnek verir isek ayeti kerime’den: “…Sizin hayır gördükleriniz şer, şer gördükleriniz(de) hayır vardır.“ diye buyrulmaktadır.(Bakara 216)

Bir hadisi şerif de Peygamberimiz (sav) Hızır Aleyhisselam’ın ilmi hakkındaki görüşlerinde: ”Bir serçe denizden gagasıyla su alıp gemiye konmuştu Hızır (as) bunu Hz. Musa’ya göstererek şöyle dedi: ” Allahın ilmi yanında benim ve senin ilmin serçenin şu denizden eksilttiği su kadardır.” buyurmuştur.(Buhari ilim, 24) (Müslim Fezail, 180) (Ahmed b. Hanbel, 311-318)

Üzeyr (as) ve Kısaca Hayatı:

Hazreti Üzeyr, Harun peygamberin neslinden gelip, Kur’an-ı Kerim’de zikredilmiştir. İman sahibi bir zat olup peygamber olup olmadığı ihtilaflıdır. Hayatı boyunca şerden kaçıp daima hayır yolunda ilerlemiştir.

Ayeti Kerimede Cenabı Hak (cc): (Yahudiler): “Üzeyr Allah’ın oğludur. Hristiyanlar da Mesih (Hz. İsa) Allah’ın oğludur.” dediler. Bu onların ağızlarıyla doladıkları sözlerdir (sözlerini) önceden inkar etmiş olan gerçek müşriklerin sözlerine benzetiyorlar Allah onları kahretsin nasılda Hak’tan sapıp yüz çeviriyorlar ve yalan uyduruyorlar.” buyrulmuştur. (Tevbe, 30-31)

İbni -Abbas’tan rivayet edilen bir hadisi şerifte ise Peygamberimiz (sav): “Yücelerin yücesi Allah İsrail oğullarının elinde bulunan Tevrat’ı onların elinden aldı. Tevrat içinde bulunan sandığı kaybettiler aynı zaman içinde Tevrat onların zihninde de silindi. İsrail oğulları buna baya çok üzülürler, bilhassa Üzeyr (as) çok üzülüp ibadet eder ve Allah’a çokça yalvarıp yakarır. Allahtan inen nur onun kalbine inip yerleşir unutulmuş olan Tevratı hatırlar. Sonra da Tevrat’ı baştan İsrailoğullarına öğretir. Daha sonra Tevratın içinde olan sandık bulunur bunun üzerine Üzeyr’in (as) baştan İsrail oğullarına onlara öğrettiği aslına uygun olduğunu görünce Hz. Üzeyr’i çok severler fakat bu seferde aşırıya giderek “Olsa olsa Allahın oğludur.” derler.” buyurmuştur. (İbni Cebir- Ettebari, Cemiul Beyan, 1951-111)

 

Kaynakça:

Semerkant Dergisi, Lokman Hekimin Oğluna Nasihatları

Büyük İslam İlmihali, Ömer Nasuhi Bilmen

 

Yazar: Mine Şimşek

 

Çarşamba, 01 Kasım 2017 18:01

BİRBİRİMİZE YARDIM İLE İKRAM ETMELİYİZ

Birbirimize Yardım ile İkram Etmeliyiz

Birbirimize Yardım ile İkram Etmeliyiz - Nurten Özen

Sayı : 116 - Ağustos 2017

 

Birbirimizi Yardım ile İkram Etmeliyiz

 

Her türlü hamdü sena Alemlerin Rabbi olan Allah’a (cc) selatü selam Efendimiz’e (sav) aline, ashabına, etbaına, kıyamete kadar gelecek olan varisi ekmellerine olsun.

Müslümanın hedefi, yaşadığı sürece iyilik etmek, Allah’a karşı gelmemektir.

Bu yüce hedefe varmak için bütün müslümanlar birbirine yardım etmelidir; günah işlemekte ve ölçüyü aşmada işbirliği yapmamalıdır. Allah Teala böyle buyurmaktadır. (Maide 5/2) Bu ilahi emri nasıl yerine getireceğimizi Peygamber Efendimiz şöyle açıklamıştır: “Bir müslüman din kardeşine, zalim de olsa, mazlum da olsa yardım edecektir.” Yani mazlumun elinden tutacak; zalimin eline vuracaktır. Zalimin zulmüne engel olmak ona yardım etmektir.

Müslümanların nasıl yardımlaşacağını Allah ve Rasulü şöyle açıklamıştır: “Müslümanlar birbirinin kardeşidir; onlar tıpkı bir beden gibidir. Göz ağrıdığında bütün bedenin ağrıdığı gibi; baş ağrıyınca her yerin ağrıdığı gibi onlar da birbirinin derdine duyarlıdırlar. Müminler kardeş oldukları için birbirini sevecek, koruyacak, birbirine merhamet edecektir.Vücudunda bir organı hasta olduğunda insanın uykusuz kaldığı, ateşler içinde kaldığı gibi onlar da birbirinin acısını yüreğinde duyacaktır.” (Buhari, Edep, 27)

Müslümanlar şunu da bilecektir: Bir müslüman din kardeşinin ihtiyacını giderirse Allah da (cc) onun ihtiyacını karşılayacaktır. Sıkıntısını giderirse Allah Teala da onun kıyamet günündeki bir sıkıntısını giderecektir. Aybını, kusurunu örterse, Allah Teala da onun aybını kusurunu örtecektir. Kısacası bir müslüman kardeşinin yardımına koştuğu sürece, Allah Teala onu yardımsız bırakmayacaktır. 

Bu yardımlaşma aile fertlerinin birbirine yardımlaşmasını da kapsar. Ev işlerinde eşine yardım eden kimse Peygamber ahlakını uygulamış olur.

Birbirine yardım etmenin pek çok çeşidi vardır. Birine iyi, doğru ve güzeli tavsiye etmek hatasını gösterip “Bunu yapma!”demek bir yardımdır.

Birbirine dargın iki kişiyi barıştırmak bir yardımdır. Nakil vasıtasına binmekte zorlanan, eşyasını yüklemekte sıkıntı çeken birinin elinden tutmak bir yardımdır. Yol sorana yol göstermek bir yardımdır. Geleni gideni rahatsız eden bir şeyi yol üstünden kaldırmak yardımdır. Bir iş yapana yardımcı olmak işini beceremeyenin işini görmek bir yardımdır. Hatta kimseye zarar vermemek, kötülük yapmaktan uzak durmak da insanın kendi kendine yardım etmesidir. Bir müslüman derdini kendi imkanlarıyla halledemiyorsa ona aracı olmak bir yardımdır. Birine aracı olan yaptığı iyiliğin sevabını görecektir. (Nisa 4/85) Aracılık hep iyi işlerde olmalıdır; dinin bir kişiye verdiği cezayı uygulatmamaya çalışmak yardım değildir. Bu düpedüz Allah Teala ile zıtlaşmak demektir. Borcunu ödeyemeyen bir kimseye kolaylık göstermek de bir yardımdır. Bir gün Rasulü Ekrem Efendimiz Allah Teala’nın huzuruna getirilen bir zengini anlattı:

“Cenabı Hak ona, “Sana verdiğim zenginliği nasıl kullandın?” diye sordu. O da kendisinden alışveriş yapanlara kolaylık gösterdiğini, eli darda olanlara süre verdiğini söyledi. Bunu üzerine Allah Teala “ben yardım etmeye senden daha layığım” diyerek onu affetti.”

Yine efendimiz, borcunu ödemeyene süre veren veya alacağının bir kısmını hatta tamamını bağışlayan kimseyi Allah Tealanın kıyamet gününde, arşın altında gölgelendireceğini müjdeledi.

Herkes sıkıntısını Peygamber Efendimiz’e açardı. O da kapısına gelene önce kendi imkanlarıyla yardım etmeye çalışır, edemezse sahabilerinden yardım isterdi ve onlara yardımın karşılığını Allah’tan alacaklarını söylerdi.

Bir iyiliğe öncülük edene, o iyiliği yapan kadar sevap verileceğini ifade ederdi.

Peygamber Efendimiz Yemenli Eş’arilerin yardımlaşma şeklini pek beğenirdi:

Onlar savaşa gidip de yiyecekleri tükenmeye yüz tutunca veya Medine’de iken ailelerinin yiyeceği azaldığında, yanlarında kalanı getirip bir yaygıya döker, sonra da onu aralarında eşit olarak paylaşırlardı. Rasul-i Ekrem, onların birbirlerine böyle arka çıkmasını pek takdir eder; “Eş’ariler benden, ben de onlardanım!” diye iltifat buyururdu.

Müslümanlar birbirini her durumda savunmalıdır.

Din kardeşinin bulunmadığı bir yerde onun aleyhinde konuşulup hakaret ediliyorsa, kendisi de onu savunabilecek durumda ise, gözünü kırpmadan savunacaktır. Kendisi yardıma muhtaç olduğu zaman da Cenab-ı Hak ona yardım edecek ve cehennemden koruyacaktır.

Din kardeşini savunabileceği halde savunmazsa, Allah Teala da onu yardıma muhtaç olduğu yerde yalnız bırakacak, kıyamet gününde halkın önünde küçük düşürecektir.

Buna bir misal verelim:

Bir gün Peygamber Efendimiz bir sahabenin evine gitmiş, komşuları da orada toplanmıştı. İçlerinden biri Malik ibni Duhşün’ün nerede olduğunu sordu. Bir başkası Maliki’in Allah’ı ve Rasulü’nü sevmeyen bir münafık olduğunu ileri sürdü. Rasul-i Ekrem Efendimiz hemen onu savundu:

“Öyle deme! Onun samimi bir şekilde La ilahe illallah dediğini görmüyor musun?” buyurdu.

Sıcak bir yaz günü, Peygamber Efendimiz ashabıyla birlikte Tebuk Seferi’ne çıkmıştı. Tebük’e varınca Ka’b ibni Malik’in nerede olduğunu sordu. İçlerinden biri onun gururu yüzünden bu sefere katılmadığını söyledi. Esasen Malik gururu yüzünden değil de, bazı önemsiz bahanelerle bu sefere katılmamıştı. Orada bulunan Ashab-ı Kiramdan Muaz ibni Cebel:

“Ya Rasulallah! Biz onun hakkında hep iyi şeyler biliyoruz!” diyerek kardeşini gıyabında savundu.

Ka’b ibni Malik onun bu iyiliğini hiç unutmadı.

Allah Teala bazı kimseleri hayra anahtar, şerre karşı sürgü yapar. Bunun aksi de söz konusudur. Cenab-ı Hakk’ın hayırların yapılmasına vesile kıldığı kimse gerçekten bahtiyardır. 

Allah Teala’nın en sevdiği kimse insanlara en faydalı olandır. Onun en sevdiği davranış, insanları sevindirmek, sıkıntılarını gidermek, borçlarını ödemelerine yardımcı olmak, karınlarını doyurmaktır.

 

Yazar: Nurten Özen

 

Çarşamba, 01 Kasım 2017 22:10

SÜNNET-İ RASULULLAH İLE DİRİLMEK

ahzab suresi 6

Sünet-i Rasulullah ile Dirilmek - Şura Oğuz

Sayı : 116 - Ağustos 2017

 

Sünnet-i Rasulullah ile Dirilmek

 

‘’Yüz çevirenlerin dışında ümmetimin hepsi cennete girerler!’’. Hadis-i şerif anladığımız ilk mana ile bizler için çok mühim bir müjde aslında.Cehennemden kurtuluş ebedi saadete ulaşmak için... Ama madalyonun diğer tarafından baktığımızda aslında üzerimizdeki sorumluluğun ve kendimizi içine attığımız büyük bi zaafiyetin uyarıcısı niteliğinde. Çünkü hadisin devamında yüz çevirenlerden kastın sünnete riayet etmemek olduğuna işaret ediliyor. Akılcılık ve kolaycılığın bir sisteme dönüşmeye başladığı günümüzde bu hadisin ehemmiyeti daha da anlaşılıyor. İnsan çift yönlü yaratılmış bir varlıktır. Bir yandan ruha diğer taraftan maddeye, cesede bağlı yaşar. Ama hayatımızda daha çok nefsimizin de içinde var olduğu madde dünyasına dair tercihler yaparız. Onun ihtiyaçları bizim için daha elzemdir. Çoğu zaman ruhi ihtiyaçlarımızın farkına dahi varmayız... Halbuki hakikatte olması gereken bunun tam zıttıdır. İşte ruhi ihtiyaçlarını gözetmeksizin hırsla maddesel ihtiyaçlarına yönelen bir insan için hayatı boyunca kendi kararlarını almak, yaşantısında aklını ve bilgisini rehber edinmek, en basit gündelik işler olmak üzere bütün işlerinde usulsüzlüklere giderek dini literatürleri, usulleri gözardı etmek çok da zor değildir.

Halbuki hayatımızın her anını düzenleyen dinimiz bu anlayışla ne kadar da zıt. Rabbimiz bizim için gönderdiği dini ile her halimize bir usul, nizam getirmiş. Mümine yakışan ise bu öğretileri ölçü alarak yaşamak. Rabbimiz bizim için bütün bu ölçüleri Kur’an-ı Hakim yolu ile Habibinin yaşantısı yahut kavli ile öğretmiştir. La teşbih İslam bizim her anımıza her halimize karışıyor elhamdülillah. Şu vakitte veya şu işte İslamın ölçüsü yoktur; keyfekeder hareket edelim diyebileceğimiz bir an dahi yoktur. Kaldı ki nasıl biz sünneti hayatımızdan çıkaralım yahut Rasulullahsız bir din düşünelim. Sünnet başımızın tacıdır. Onsuz yaşanacak bir İslam da yoktur. Bugün sünneti bu şekilde hayatımızdan çıkarmak isteyip Kur’an müslümanlığı propagandası yapanlar şüphesiz yarın da Kur’an’ı hayatımızdan çıkarmaya çalışacaklar. Velhasıl insanlara peygambersiz, kitapsız, kuralları ve ölçüleri nefslerin yahut sistemlerin belirlediği bir din yaşatmak isteyecekler. Bugün sünnete attıkları iftiraların aynısını Kur’an’ımıza da atarak zaten allak bullak olmuş zihinleri daha da karıştırmak isteyecekler. Bu algı operasyonlarına karşı müslümanın en iyi silahı ise yine sünnete sımsıkı yapışmak olacaktır. Onlar o tarafta Rasulullah’a, sünnetine iftara atmaya dursun; biz her halimizi sünnet ile şereflendirmeliyiz. Kur’an ile hadisin yahut sünnetin aynı tertemiz kaynaktan geldiğini inkar ederek dimağlarımızı bulandırmaya çalışsalar da biz her türlü Sünnet-i Rasulullah’a yapışarak İslam’ın yaşanabilirliğini ve kıymetini göstermek durumundayız.

Bu olaylara bakıp bir iç muhasebe yapmamız gerekli. Alimlerin tesbiti ile gün içinde yapılabilecek dört bin küsür Sünnet-i Rasulullah varken ben bunların kaçını biliyorum ve kaçını uyguluyorum? Bu konuda gayretim ne kadar? İnsan kendini sevdiğine benzetmek ister hatta kişinin farkında olmadan bu halle hallenir çünkü sevgi bunu gerektirir. Şimdi bir dönüp bakalım bizim hayatımız kimin hayatına benziyor? Dünya ehli olmuş, Rasulullah’a yüz çevirenlerinkine mi yoksa ayakkabısının bağcığının rengini peygamberine soran ashaba mı? Bizim haytımızda kararları kim veriyor? Kuralları kim koyuyor? Ölçüleri belirleyen kim? İslam mı? Nefsimiz mi? İslam/sünnet düşmanları mı? Bu sorularla ciddi muhasebe etmek gerekir. Çünkü insan nefsi bir an boş durmaya gelmez. Zaten hakiki bir mümin için de İslamsız geçirebilecek bir an yoktur.Bir bardak suyun içilmesinden bunun def-i hacetine dek İslam bize nizamlar belirlemiştir. Bu sebeple Efendimizin hayatını çok iyi okumamız gerekir ki O’nu tanıyabilelim. Hangi durumda nasıl tepki vermiş, (misal) içinde bulunduğum bu durumda nasıl hareket eder, karar alırdı, çocukalarını nasıl eğitmiş, nasıl namaz kılmış, nasıl dua etmiş, nasıl yemiş içmiş, nasıl yatmış....... bunları sayısız çoğaltabiliriz. İşte bütün bunların ve daha fazlasının cevabının O’nun (sav) hayatında aramamız lazım. Hallerimiz öyle İslamlaşmalı ki her fiilimiz kendiliğinden O’na (sav) benzeyerek meydana gelsin. O’nun (sav) sünneti bizden bir parça olsun... Bu da ancak Kur’an’la, sünnetle ve bu ikisinin yolunu bize açan, öğreten,sevdiren Mürşid-i Kamillerle mümkün olacaktır...

 

Yazar: Şura Oğuz

 

Cuma, 01 Aralık 2017 12:46

Aralık 2017 Mukaddime

Aralık 2017

Sayı: 120 - Aralık 2017

 

Dergimizin kıymetli okuyucuları;

Onuncu yılımızın son sayısında yine sizlerle birlikteyiz.

Evet, dile kolay tam on yıl aralıksız olarak dergimizi çıkarmaya muvaffak olduk.

Bu manada bize bu gücü ve aşkı veren Rabbimiz celle ve âla hazretlerine nihayetsiz şükürlerimizi sunuyoruz. Yaratılış sebebimiz ve muhabbetiyle bizleri nurlandıran Kainatın Efendisine (sav), âline ve ashabına nihayetsiz salât ve selam ediyoruz. Sohbetleri ve himmetleriyle bizleri kuşatan Hak dostlarına ve hassaten üstadımız Hâce Hazretlerine (ksa) nihayetsiz şükranlarımızı sunuyoruz. Son olarak on yıl boyunca her türlü şartlarda dergimize yazı yazan muhterem hocalarımıza ve hiç bir zaman desteklerini esirgemeyen siz okuyucu kardeşlerimize nihayetsiz teşekkürlerimizi sunuyoruz. 

Rabbimiz daha nice on yıllara istikamet üzere ulaşabilmemizi nasib eylesin.

Kıymetli kardeşlerim, Hâce Hazretleri (ksa) ve bir grup arkadaşımızı mübarek topraklara uğurladık. Bizler için hüzün kaynağı olsa da üstadımızın ve ihvanımızın oralara gitmesi ve orda yapacakları ibadetleri ve duaları elbette bizleri de mesrur kılıyor. Çünkü o mübarek topraklara giden on binlerce müslüman var. Birçoğu niçin gittiğinin bilincinde olamıyor. Dolayısıyla orda kazandıkları maneviyatı memleketlerine kadar dahi götüremiyorlar. Maddi kazancını düşünen insanların elinde bazen rızaya uygun bir amel yapıyorum düşüncesiyle harama dahi bulaşabiliyorlar. Bizler de önceki gidişlerimizde bunların örneklerini çokca görmüştük.

Bu yüzden başlarında Hâce Hazretleri (ksa) olduğu üzere Kabe-i Muazzama’da Hakk’ın huzurunda, O zülcelal hazretlerini incitmeyecek şekilde ve aksine rahmetini cûşa getirecek amelleri yapmaya muvaffak olmak farklı bir duygu olsa gerektir. İşte bu bilinçle yapılan ibadet ve dualar inşaallah hem orda bulunanların eksik amellerinin kabulüne sebep olacak, hem de alem-i İslam’ın kurtuluşuna vesile olacaktır.

Bu yönüyle Hâcegân ihvanının umreye gitmesi bizler için bir sevinç kaynağıdır.

Çünkü son dönemlerde görüyoruz ki, ehli küfür adeta zulmünü zirveye taşımaya çalışıyor. Bunu yaparken yine içimizdeki satılmışları kullanıyor. Müslümanların şuurlanması zirveye doğru giderken, paniğe kapılıyorlar. Bir an evvel bunun önünü kesmeye çalışıyorlar. Dolayısıyla ellerindeki bütün piyonları ileri sürüyorlar.

Fakat onlarda biliyorlar ki, korkunun ecele faydası yoktur. Eğer müslümanlar asrı saadetteki gibi, Bedir Savaşı’nda, Hendek Savaşı’nda, Mekke’nin Fethi’ndeki gibi Rablerine sığınmaya başladıklarında saltanatları bir bir yıkılmaya başla-yacak. Selçuklulardaki, Osmanlılardaki peygamber, ehli beyt ve evliya sevgisi yeniden yeşermeye başladığında önü alınmaz bir fetihler silsilesiyle yere yeksan olacaklarını görecekler.

Onlar bunun farkına varmaya başladılar. Bu yüzden yedi düvel saldırıya geçtiler. Yukarda belirttiğimiz zenginliklerimizi elimizden almak için var güçleriyle bir taraftan gençliğimizin ahlakını bozmaya çalışıyorlar, bir taraftan da İslam’a meyledenlerin akidelerini bozmaya gayret ediyorlar.

Ama inşaallah hepsi nafile gayretler olacak. Çünkü güneş balçıkla sıvanmaz. Yüz yıl önce battı sanılan İslam güneşi ilk zamandaki parlaklığıyla Rabbimizin inayetiyle yeniden doğacaktır.

Cenab-ı Hak (cc) bizlere bu güzellikleri göstermeden canımızı almasın. İslam sancağının altında bütün müslümanların bir araya geldikleri günleri bizlere göstersin. Amin... 

Allah yâr olsun kalpler beraber olsun.

 

Sayfa 6 / 216

 

gh logo           rahiask gri         rahiask logo             google play

Top
bursa escort , escort bursa , izmit escort , van escort