JoomlaLock.com All4Share.net

Gülzâr-ı Hâcegân

Pazar, 01 Nisan 2018 00:00

MUHABBET

muhabbet

Muhabbet - Şura Oğuz

Sayı : 121 - Ocak 2018

 

Muhabbet

 

“Onlar Allah’ı sever, Allah da onları sever.”

“...İman edenler ise en çok Allah’ı sever.”

İnsanda tecelli olunan her sıfatın, her duygunun bir maksudu vardır. Bu tecellilerin belki en kuvvetlisi olan muhabbettir... Yukarıdaki ayetler bize hayatın manasını, sevginin maksadını anlatır mahiyette.. Görüldüğü gibi Cenabı Hak bizden O’nu sevmemizi istiyor. O (cc) ki vermediği bir şeyi ister mi kulundan? Kulunun mahiyetinin dışında bir murad ister mi? Kainatı Habibi’ne olan sevgisinden ötürü yaratan Rabbimiz varlığın hamurunu sevgiyle, muhabbetle mayaladı... 

Bu varlıklar içindeki eşref-i mahluk olan insanın ise payına düşen sevgi nicedir, düşünmek gerek. Emaneti yüklenen, Hakk’a muhatap olan insanın fıtratındaki sevginin büyüklüğü, gerçekliği konusunda tartışmak yersiz olacaktır. Bizim özümüzdeki bu sevginin maksadı nedir peki? Sizin için fitnedir, imtihandır buyrulan dünyalıklarımız için mi heba etmeliyiz bu sermayeyi? Dünya “deni” kökünden gelir, buyruluyor.. Yani pistir, içindekilerle beraber necistir... Bunlara beslenen sevgi ise bâtıldır. 

Dünya ve içindekiler bizim için tek ölçüde mana ve değer kazanır. Onu Hakk’ın da sevgisine vesile olacak şekilde kullanıldığımız zaman. Sevgiden asıl maksat da Cenabı Hakk’ın sevgisidir. Bu duyguyu bize yerleştiren O (cc) olduğu için, gerçek manada var olan da O (cc) olduğu için ve daha nice sebepler için sevilmeye en layık olan zat O’dur (cc). 

Allah ve Rasulünü sevmenin farziyetinde Müslümanlar arasında ihtilaf yoktur. İçindeki bu cevheri en layık olan yere, Rabbimize, sarf eden kul; yine O’nun en sevdiği olan ve sevmemizi emir buyurduğu Efendimiz’e de sonsuz bir sevgiyle bağlanır. İman odur ki; Rabbimiz’den ve Rasulü’nden öteye bir varlığın sevgisini geçirmeyesin... Burası bir merdivenin zirvesi ve olunması gereken yer mesabesindedir... Zirveye ulaşıp murada nail olabilmek için sevilenlerden istifade etmek kaçınılmazdır. 

Mayamızda sevginin var olması bunu nasıl kullanacağını bildiğimiz manasına gelmiyor. Bu cevheri işleyecek olan vesileler de yani Hakk’ın dostlarının varlığı da Rabbimiz’in bize olan sevgisinin tezahürüdür aslında... Bizi dostlarına muhatap edip Zatı’na giden yolları açması ne büyük lütuftur. Peki biz gerçekten Rabbimizi seviyor muyuz? Sorumuzun cevabı evet ise peki bugün içinde bulunduğumuz bu atıl hallerimiz nedendir? Lakin (haşa) hayır demek ise bizi imanımızdan edecektir ki hepimiz teslim olup Müslüman olduğumuza göre Rabbimize ve Peygamberimize (sav) sevgimiz var demektir. Demek ki burada ki sıkıntı sevgimizin derecesinde, saflığında, temizliğinde... 

Rabbine sarf etmesi gereken sevgiyi pervasızca heba eden insanın sevgisi, imanı elbette kendi vicdanı tarafından sorgulanmalı. Çünkü batıl bir sevgi olan dünya ve içindekilerin sevgisi ile imanın getirdiği sevgi aynı kefede bulunamaz. Hz. Ebu Bekir (ra) buyuruyor ki; “Kim Allah’ın gerçek muhabbetini tadarsa bu onu dünya talebinden uzaklaştırır ve bütün halktan ürkütür.” Ebu Bekir efendimizin bu sözü vicdanımızla muhasebemizde adeta ölçü olarak nazara alınacak türden...

Cenabı Hakk’ın sevgisini kazanmak O’na derin muhabbet duymak belki bazen, bazı imtihanları beraberinde getirebilir. Bu ise nimetin büyüklüğünün ve mükafatın derinliğine işaret eder. Zira talip olunan nimet insanın sahip olabileceği en büyük nimettir. Bir kişi Rasulullah’a (sav) gelerek, 

-Ya Rasulallah! Seni seviyorum , dedi. Efendimiz (sav), 

-O halde fakirlik için hazırlan, buyurdu. O kişi yine;

-Muhakkak ki ben Allah’ı da seviyorum, dedi. Efendimiz (sav),

-O halde bela için hazırlan, buyurdu.

Musab bin Umeyr, sırtında kemer gibi yaptığı koç derisi olduğu halde Efendimiz’in (sav) yanına geldiğinde Efendimiz (sav) ona bakıp şöyle buyurdu: “Şu, Allah tarafından kalbi nurlandırılmış kişiye bakınız! Ben onu anne babasının yanında iken kendisini en tatlı yemek ve içkilerle besledikleri halde gördüm. Allah ve peygamber sevgisi onu gördüğünüz hale getirdi( o da icabet etti).”

Rivayetlerden de anladığımız gibi nimetin büyüklüğü kul için beraberinde bazı sıkıntılar getirebiliyor. Ama akıllı bir mümin için bunlar birer temizlenme ve yakınlık vesilesi olacaktır. Bu sıkıntıların, Allahımız’ın kulunu temizleme, yakîne erdirme, kendisinden başka bir kapı olmadığını kullarına talim ettirme, muhabbetinin sıdkını ölçme ve Allahu alem daha birçok hikmeti vardır. Zira Cenabı Hak kulunun zararına hiçbir şey murad etmez. 

Başa dönüp sevginin oluşmasına sebep olacak nedenler üzerinde biraz düşünecek olursak ilk olarak “marifet” demeliyiz. İnsan tanımadığı bir şeyi sevemez. Karşısındakine karşı muhabbet oluşması için ona dair bilgiye sahip olmalı, hasılı onu tanımalıdır. Tanımak sevgiye kapı açar. Marifet olmadan gerçek muhabbet hasıl olmaz... 

İkinci sebep ise “ihsan”dır. Kalpler kendine iyilik edeni sevmek, kötülük edeni terk etmek üzere yaratılmışlardır. Kişi kendi üzerindeki, hayatındaki, dünyasındaki nimetlere göz atıp tefekkür etmeye kalksa bu sayısız nimetin aslında tek bir kaynaktan geldiğini, ihsan edicinin, Muhsin’in tekliğini görecek ve bu mesabede o Muhsin’e olan sevgisi ziyadeleşecektir. 

Üçüncü sebep ise güzelliğin zatını sevmektir. Bu ise güzeli idrak etmek nispetinde ziyadeleşir. Sevilen kişi Zatın kendisi olduğu için seviliyorsa sevgi sahih olur. İmam Gazali bu konu da buyuruyor ki; “Su ve yeşillik sevilir. Bu, su içildiği yeşillik yenildiği için değildir. Su ve yeşillik başka nasip elde etmek için sevilir. Hatta insanoğlu bu şeylere bakmakla üzüntü ve gamdan kurtulur. Yeşillik ve akan su Hz. Peygamber’in hoşuna giderdi. İşte bu sebepler lezzet verirler. Her lezzet veren şey sevilir. Güzelliğin tabiaten güzel olduğunu inkar eden kimse yoktur. Bu bakımdan Allah’ın güzel olduğu (kulun gönlünde) sabit olursa şüphesiz ki Cemal ve Celal’i kendisine keşfolunan kulun nezdinde mahbub olur.” Kul eğer ki Rabbinin Zatı’nı severse O’nun Cemal sıfatıyla ya da Celal sıfatıyla geldiğine bakmaksızın daimi olarak sever ve bu sevgiyle gönlü daima hoş olur.

Dördüncü sebep ise ister zahiri ister bâtınî suretlerden olsun, güzel olan şeyleri sevmesidir. Cenabı Hakk’ın sıfatları her an kainat üzerinde tecelli etmektedir. Kişi bu güzellikleri kimi zaman zahiren görmese de batında bu güzelliklerin Allah’a ait olduğunu bilir. Çünkü güzellikler yalnızca görünen şeylerden ibaret değildir. Yahut bunların varlığını duyularımızla sınırlayamayız. Zira akıl, ilim, ahlak takva vs. birçok şeyi görmediğimiz halde güzellikle vasfedebiliyoruz. Aynı şekilde Rabbimiz’in sıfatlarını da zahiren duyularımızla algılayamasak da varlığı ve güzelliği kat’idir. Sıfatlarının güzelliği kat’i olanın elbet kendi de güzeldir...

Beşinci sebep ise sevenle sevilen arasındaki gizli bağdır. Yani kişi kendiyle arasında gizli bir ilişki olana muhabbet duyar. Her insanın Rabbiyle arasında gizli bir bağı ve bu ikiliye özel bir ilişkisi vardır. Kul Rabbi ile olan bu özel durumu fark et-tiği vakit bunu kaybetmek istemeyecektir. Bu uğurda kulluk vazifeleriyle yakınlığı artıp muhabbet hasıl olacaktır. Kişi yeter ki Rabbiyle arasındaki bağı idrak edip -la teşbih- köprüler inşa etmeye gayret etsin. Rabbi onun bu gayretine misliyle karşılık verecek, kulun gönlünde bir muhabbet şehri inşa edecektir... 

Vel hasıl; eşref-i mahluk olan insanın bu dünyada bütün gayreti gönlüne yerleştirilmiş olan sevgi sermayesini izhar edip bu cevheri hilkat sebebi yönünde sarf etmek, zerre sevgisini israf etmemek olmalıdır. Kendisini cezbeden dünya ve dünyalıklara iltifat etmeden bütün himmetini Hakk’a yakîn sağlayacak vesilelere ve ona yolu açacak zevata sımsıkı sarılmakla memur olduğunu bilmeli... 

Yazımızı Efendimiz’in (sav) duasıyla noktalayalım: “Ya Rabbi! Kendi muhabbetini ve Seni sevenin sevgisini ve Beni sevgine yaklaştıran şeylerin sevgisini Bana ihsan eyle. Sevgini soğuk sudan Bana daha hayırlı kıl....”

 

Âmin!

 

Yazar:  Şura Oğuz

 

Pazar, 01 Nisan 2018 12:31

GİZLİ ŞİRKE AÇILAN KAPI: YALAN

Gizli Şirke Açılan Kapı: Yalan - Yakub Haşimi Hocaefendi

Sayı : 121 - Ocak 2018

 

Gizli Şirke Açılan Kapı: Yalan

 

İnsanın kendini kandırması, oyalaması, kendini aldatması kadar çirkin bir şey düşünülemez. İnsan hayatındaki dengesizlik ilk buradan başlıyor. Cehalet ve gaflet insanı bu duruma getiriyor. İnsan kendini unutuyor adeta. Ondan sonra bakıyorsunuz yaptığı her şeye kılıf bulmaya başlıyor. Mesela toplumumuzda şöyle bir anlayış var: “Bilmeden yanlış yapmak, bilmeden günah işlemek…” Bunu kabullenmek Fakir’e biraz zor geliyor. “Bilmeden günah…”

İlginç gelen şu: Niye bilmeden sevap işlemiyoruz da hep bilmeden günah işliyoruz? Madem bilmiyoruz bir de sevap işleyelim, iyi bir şey yapalım. Yok… Ne hikmetse bilmeden yaptığımız iyi bir şey olmuyor, hep kötü oluyor.

Bu sefer o günahın adı bilmeden günah oluyor. Sanki bilmeden işleyince günah olmuyor. Sanki yanlış, bilmeden yapınca yanlış olmuyor.

İnsanlarda vicdan denilen bir mihenk taşı var. İnsan hadiselere vicdanıyla yöneldiğinde vicdanı ona “Bu yanlıştır!” diye sinyal verir. Çünkü günümüzde bilgi çok açık, berraktır, bilgiye ulaşmak çok kolaydır. Geçmiş gibi değil. İnsanın da bilmediği bir şey yok.

Şimdi misal bir insan -afedersiniz- yalan söyleyecek olsa bunun yalan olduğunu bilmiyor mu? Ben bunu doğru söyledim diye söyleyebilir mi? Olur mu öyle bir şey, yalan söylediğini biliyor. Peki, bu yalanı söylerken yalanın da günah olduğunu bilmiyor mu? Onu da biliyor. Ama yine bunu söylüyor. Bunun adı “bilmeden oldu” oluyor.

Adam gıybet ediyor. Gıybetin iyi bir şey olmadığını bilmiyorum, dese inandırıcı değil. Gıybetin iyi olmadığını biliyor. Çünkü icabında konuştuklarını arkadaşının yüzüne söyleyemeyeceğini biliyor, arkasından söylemeyi tercih ediyor. O varken onu söyleyemiyor, o yokken söylüyor. “Bunun kötü olduğunu ben bilmiyordum.” dese bu inandırıcı olmaz. Niye onun yanında söylemedin o zaman? Eğer kötü olduğunu bilmiyorsan onun yanında da söyle. Onun yanında söylenmeyeceğini biliyordun. Çünkü o incinecek veya sana müdahale edecek…

Peki, diyebilir misin ki -haşa- gıybet günah değil. Onu da diyemezsin.

Yapılan şeyler bilinçli yapılıyor ve insan kendini bununla kandırıyor.

Günümüzde yaygın bir durum var: Adam ağzına gelen her şeyi söylüyor, rahatlıyor; sonra dönüp diyor ki ben yanlış anlaşıldım, beni yanlış anladınız. Bilmeyerek günah işlemek de bunun gibi. Nefsinin her arzuladığını yapıyor, canının her istediğini yapıyor, bu Allah’ın emrine uygun mu değil mi bakmıyor; ondan sonra “Ben bilmeden yaptım!” diyor. Mübarek bir sefer de bilmeden doğru bir şey yap. Çünkü bilmeden yanlış yapma şansın ne kadarsa doğru yapma şansın da o kadar, eşit şansa sahipsin. Ama doğru bir şey yapmıyorsun.

Bu, insanın kendini kandırması kendini aldatması oluyor. O yüzden de aleni işlenen günahların tevbesinin aleni olması lazım. Aleni işlenilen bir günahın gizli tevbesi makbul değildir. Çünkü ben senin tevbekâr olduğunu bilmeyebilirim. Günahını gördüğüm için tevbeni görmezsem seni hep o günahı işliyor zannederim. Tevbeni de göreceğim.

Bakın Arafat’ta Cenabı Hak bütün günahları mağfiret ediyor. Ama kullar arasındaki olan hukuka karışmıyor, kul hakkını bağışlamıyor. Rasulullah aleyhissalatu vesselam, Arafat’ta kul hakları kaldırılmadığı için Müzdelife’de tekrar vakfeye durdu. Kul hakları için Allah’a yalvardı.

Düşünün ki Efendimiz buyuruyor ki: “İnsan Arafat’ta ‘ben affolunmadım’ diye düşünse günahkâr olur.” Bu kadar temizlenirken -la teşbih- bazı lekelerin kumaştan çıkmaması gibi kul hakkı çıkmıyor.

Sen tevbe ile o hakkın, Allah ile senin aranda olan mevzuatını halledebilirsin. Ama hakkı olan kul ile hesaplaşmadığın sürece o günahın affolmaz. Onunla muamelen duruyor. O muameleyi halledemezsen de o ahirette imanından alır, amelinden alır. Seni bağışlamazsa, helal etmezse imanından, amelinden alır. Arafat’a da gitsen, hacca da gitsen o günahın bağışlanmıyor. O kişiyle helalleşeceksin, yüzleşeceksin; o kişiye verdiğin bir zarar varsa -bu illa maddi değil- bunu nasıl telafi edeceğini düşüneceksin.

Misal bir mecliste bir müslüman hakkında konuştun, o müslüman kötü tanındı, onun çevresindeki arkadaşlar ona yüz çevirdi, ondan soğudu, onunla daha dostluk yapmadı. Onun izzetine, haysiyetine, onuruna, kişiliğine zarar verdin… Hâlbuki belki de söylediğin şey iftira idi, hiç onda öyle bir şey yoktu. Zaten böyle olsa bu iftira oluyor. Gıybet onda var olan bir şeyi söyleyip de onun izzetine, şerefine, onuruna zarar vermen… Bu da kul hakkı, bu ciddi bir zarar.

Şimdi sen gidip gizli tevbe ediyorsun, Allah’a pişmanlık duyuyorsun ama o kişi çevresiyle kopmuş, çevresi o kişiye karşı güvenini yitirmiş; güvenmiyorlar, itimat etmiyorlar, farklı gözle bakıyorlar… Bunu nasıl düzelteceksin? Şimdi gel de ki “Ben bunu bilmeden yaptım.”

Allah Rasulü buna ölçü koymuş: “Nefsine istemediğini mümine isteme!” buyurmuş. Bunu sen kabul edebilir misin? Sana biri böyle bir şey yapsa ve dese ki ben bilmeden yaptım, eyvallah diyebilir misin? Yaparken bunu nefsinle mukayese et, bak ki ben bundan razı olur muyum? Ben böyle bir şeyi kendim adına kabul edebilir miyim? Öyleyse bunu mümin için de yapmamalıyım.

Allah Rasulü aleyhissalatu vesselam, sorulan bir soru üzerine “Benim ümmetim nefsine uyar hırsızlık yapabilir, zina yapabilir ama yalan söylemez!” buyuruyor. Allah esirgesin… Müslüman yalan söylemez… Zina yapabilir, hırsızlık yapabilir. Bunlar büyük günahlar, yalan bunların yanında çok basit kalıyor. Ama “Yalan söylemez!” buyuruyor Efendimiz. Allah bizi muhafaza buyursun.

İnsanların sosyal hayatları iç içe, birbirimize ihtiyacımız var, birbirimize muhtacız ama bakıyoruz ki bir o kadar da birbirimize zarar veriyoruz, eziyet ediyoruz. Rasulullah aleyhissalatu vesselam, yoldaki insanlara eziyet verecek olan bir taşın, bir çalının çırpının yoldan atılmasını, yolun kenarına alınmasını iman şubelerinden bir şube olarak zikrediyor. Allah için bir hasene, bir sadaka olarak bunu zikrediyor.

Bugün toplumsal ilişkileri zedeleyen yalan ve gıybet… İmanın sıhhati artık sanki bunlara bağlı… Büyüklerin bir ifadesi var: “Öl, bana söz verme. Verdinse öl ama sözünde dur!” derler. Onu değiştirme gerekirse öl, ahdine, sözüne sadık ol, doğruyu söyle.

Bir insan yalan söyleyerek farkında olmadan gizli şirke bile düşebilir Allah esirgesin. Çünkü bir insan her şeyin doğrusunu Allah’ın bildiğine gerçekten inanıyorsa ve yeryüzünde olup biten her şeyi Allah’ın gördüğüne, işittiğine, haberdar olduğuna inanıyorsa, buna imanı tamsa yalan söyleyemez. Allah biliyor, Allah görüyor bunun doğrusunu ortaya çıkarır…

Demek ki bu insan Allah’tan ne kadar gafil, Allah’ı ne kadar unutmuş ki Allah’a karşı yalan söyleyebiliyor. Sonra belki o yalanı kurtarma adına başka yalanlar devreye giriyor, tespih gibi dizip gidiyor.

Amandır Müslümanlar!

Amel nev’inden, ihlas nev’inden yaptığımız çok fazla bir şey, çok fazla bir sermayemiz yok, olanı da böyle şeylerle zayi etmeyelim; yalana, gıybete, malayaniye vermeyelim. Derviş donu giymişiz bize dışarıdan bakıp edeb ediyorlar, derviş, sufi diyorlar. Yaptığımız, döndürdüğümüz bir tespih; o da yarım yamalak… Onun kârını da yele vermeyelim.

Geçmiş dönemlerde adamın biri gitmiş fırından bir ekmek almış. O zaman ekmeklerin gramajları her yerde bir kilo… Adam ekmekçiden çıkıp yağ almaya gitmiş. Yağcı yağ tartarken kilolukları bir anda bulamamış. Buna demiş ki,

- Şu elindeki ekmeği ver, onunla yağı tartayım.

Ekmeği almış terazinin bir kefesine koymuş, öbür kefeye de yağı koymuş, denkleştirmiş buna vermiş.

Adam yağı da almış. Şekerciye gitmiş, oradan da bir kilo şeker alacak. Şekercinin de şekeri tartması gerekiyor, satın alan adam demiş ki,

- Şu yağ bir kilo, yağı koy yağ ile tart. O esnaf basiret ehli birisiymiş, bakmış demiş ki,

- Bu yağ bir kilo değil, bir kilodan az. Ben senelerdir ticaretle uğraşıyorum, göz aşinalığı var; bu yağ bir kilo değil.

- Olur mu, yağ bir kilo.

- Ben önce yağı tartayım o zaman.

Yağı tartmış, yedi yüz elli gram gelmiş. Müşteri,

- Yağı ekmekle tarttı. Şu ekmeği de bir tartsana...

Ekmeği tartıyor, ekmek yedi yüz elli gram. Ekmek noksan...

İş bu sefer kadıya aksediyor, mahkemeye gidiliyor. Kadı fırıncıyı, yağcıyı, şekerciyi topluyor…

Adam diyor ki

- Ben fırından bir ekmek aldım, ekmeğin bir kilo olması lazım. Onunla geldim, yağ alırken yağcı okkayı bulamadı. Ekmeği ver, dedi; ekmekle tarttı, yağı verdi bana. Kadı,

- Öyle mi? Yağcı,

- Evet öyle. Ekmekle tartıp ekmeğe göre verdim.

- Sonra öbür esnafa gittim, ondan da şeker alacaktım, adam göz kararı baktı; dedi ki ‘Bu yağ bir kilo değil.’ Yağı tarttı, yağ yedi yüz elli gram geldi. Ekmeği tarttı o da yedi yüz elli gram geldi.

İş kendisine dönünce fırıncı başladı kıvırmaya.

- Ben bilmiyorum, hamurhanede adamlarım yapıyor… 

Bakın bir kişinin itimatsızlığı, yanlışı, bir yalanı, hilesi toplumda düzeni nasıl bozuyor. Yağcı farkında olmadan rızkına haram karıştırıyor. Yedi yüz elli gram yağa bir kilo parası alıyor. Şekerci yedi yüz elli gram şekere bir kilo parası alıyor, ona haram bulaşıyor. Bu haram toplumda dengeyi bozuyor. Rızık bozuluyor, kalp, iman, ahlak bozuluyor. Bunlar hep birbirini tetikleyen şeyler. “Canım ben bir yalan söyledim, bundan ne olur?” Hayır, böyle düşünmemek lazım. Senin o yalanın bazen bir bomba gibidir. Şurada bir bomba patlatsan bu bina hep zarar görür. Senin bir yalanından bütün toplum zarar görebilir, etkilenebilir.

Öl, doğruyu söyle. Öl, o doğrunun arkasında ol. Söyledin, onun arkasında ol.

Sual: Fatih Sultan Mehmed için anlatılır da, esnafları dolaşıyor Fatih. İlk esnaftan yağ alıyor, peynir de almak isteyince adam diğer esnafa gönderiyor. Diğer esnaftan peynir alıyor, bal da almak istediğini söyleyince o da yandaki komşusuna gönderiyor… Esnafların bu dürüstlüğünü, birbirini tercih etmesini görünce Fatih’in “Böyle bir milletle ben her yere giderim, her yeri fethederim.” gibi bir ifadesi var.

Efendimiz’in de aleyhissalatu vesse-lam zaten İstanbul’un fethiyle ilgili “Ne güzel komutan, ne güzel asker!” müjdesi düşünüldüğünde o günün toplumsal yapısına Efendimiz’in bir takdiri var adeta öyle anlıyoruz.

Bugün toplumda adeta yalanın söylenmediği yer yok: Siyasette, ticarette, eğitimde her alanda yalan var. Fatih’in dediği gibi böyle bir fetih, yürek fethi, olacaksa sağlıklı bir iman ve ahlaka sahip bireylerin olması gerekiyor. Yalan konusunda gıybet, dedikodu konusunda hassas bireylerin olması gerekiyor ama bugün çok ciddi problem var.

Bir insanın ölmeyi tercih edip doğruyu söyleyebilmesi için nasıl bir formül lazım?

Cevap: Büyüklerimiz bir sufi hayatı için -özetle- buyurmuşlar ki; “Bir sufiye üç şey lazım, üç konuda sufinin hassas olması lazım: Birincisi Allahu Teala’nın takdirine teslimiyet. Her yaşadığı şeyin Hakk’ın takdiriyle olduğunu bilip bunun farkında olması, teslimiyet gösterebilmesi ve tevekkül üzere olabilmesi.

İkincisi her hâl ve kârda Rasulullah’a, aleyhissalatu vesselam, mutabaat. Sünnetin dışına çıkmamak.

Üçüncüsü de mürşidine çok ciddi bir muhabbet; o muhabbetle sadakat.” Eğer bu üç şey de muvaffak olabiliyorsa Allah’ın izniyle o kişinin hayatı temizlenir, düzene girer. İmanı, ahlakı, ameli düzene girer.

Allah’a teslimiyet, Rasul’e mutabaat, mürşide, büyüklere, Allah dostlarına muhabbet... Eğer bu noktalarda kişinin açmazı varsa problem katbekat büyüyor, ifade ettiğiniz gibi toplumun siyasetine, diyanetine, zanaatine her şeyine bulaşıyor.

Allahu Teala buyuruyor ya: “Yeryü-zünde fesat çıkarmayı istemeyin, çünkü Allah ifsat edenleri sevmez.” (Kasas, 77) Sufiler yeryüzünde tuz gibidirler, tuz kokarsa koruyabileceğimiz bir şey kalmaz. Tuzun koktuğu yerde sağlam bir şey bulunduramayız. Sufiler manasıyla, maddesiyle örnek şahsiyetlerdir. Onlar Allah’ın rahmetine yakındır, onlar muhsindirler. Onlar Firdevs ve Naim cennetlerinin varisleridirler. Onlar yeryüzünün, arzın varisleridirler. Bunlar Kur’an’ın ifadeleri, Rabbimizin müminleri tarifi… Toplumda bu bozulduktan sonra tut birini, vur öbürüne…

Yapılması gereken kısaca bunlar… Teslimiyet, mutabaat ve muhabbet. Bunların kendi içlerinde her birinin çok fazla açılımları var da ana başlık halinde bunlar…

Seyyid Taha-i Hakkâri hazretleri bir gece teheccüde kalkmış, hava almak için evin avlusuna çıkmış. Avluda dolaşırken bakmış ki birisi bir şeyler taşıyor, kapıya doğru sırtında bir şeyler götürüyor. O tarafa doğru yürümüş mübarek, bakmış bir adam ambardan un/buğday çuvallarını almış, dışarıda atı veya at arabası nesi varsa ona doğru taşıyor. Ama adam zorlanıyor, çuvallar ağır. Seyyid Taha efendimiz de hırsıza yardım etmeye başlamış... Adam bakmış, sakallı sarıklı cübbeli bir zat… Demek ki düşünmüş, Hızır desem, ben hırsızım, Hızır bana niye yardım etsin… Bu ne cilve? Demiş ki,

- Hocam niye bana yardım ediyorsun? Demiş ki,

- Burada görevliler var, seni görürler, incitirler seni. Ben de sana yardım edeyim ki götüreceğini tez götür…

Daha sonra hırsıza demiş ki:

-Yavrum, bunları götür de, niye böyle yapıyorsun, niye çalıyorsun?

- Hocam, işin doğrusu evde çoluk çocuk aç, çocuklarıma götüreceğim, demiş. Seyyid Taha efendimiz demiş ki:

- Oğlum bak sen hırsızlık yapmana rağmen yalan söylemedin, doğruyu söyledin, çocuklarına götürüyorsun. Ben de sana bir doğru söyleyeyim mi?

- Söyle.

- Bak burada bir medrese var, senin çocukların gibi çocuklar var okuyorlar, ana-ları babaları buraya emanet etmiş. Burada bir tekke var, uzaktan yakından garip, yolcu, fakir, aç, hasta gelip burada misafir oluyor, ağırlanıyor. Bu götürdüklerinde onların hakkı var. Onların hakkını götürüyorsun. Çoluk çocuğun bu kadar yükü kaldıramaz. Onlara bu kadar vebal yükleme. İhtiyacın olursa gel bu tekkenin, bu evin sahibinden iste, o sana şahsi malından versin. Kendi evine ayırdığından senin de çoluk çocuğuna versin. Ümmetin hakkına girme, doğru olan bu…

- Peki, Hocam sen kimsin?

- Ben bu evin sahibiyim. Bir daha ihtiyacın olursa gel bizden iste. Çalma, ihtiyacın kadar sana verelim.

- Hocam ben tevbe ediyorum, pişmanım bunları da götürmüyorum… Ben bu vebale giremem. Hırsızım ama çoluk çocuğun, sabi sübyanın, garib gurabanın hakkını çalamam. Ben vazgeçiyorum undan, buğdaydan...

- Gel, o zaman. Bak şu ambarı aç, oralar benim evime, şahsıma ait. Oradan yükle, ihtiyacın kadar al, götür. Bu sana helal hoş olsun…

Adam oradan almış.

Doğru sözü hırsızı kurtarmış… Allah, doğru söylüyor diye ona tevbeyi, hidayeti nasip etmiş ve Seyyid Taha’nın bendeleri arasına girmiş, samimi ihvanlarından olmuş. Elhamdulillah...

Bir de biz kendimizi Seyyid Taha’nın yerine koyalım. Acaba biz böyle bir şeye denk gelsek ne yapardık?

 

Nisan 2018

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM...

 

Gülzâr-ı Hâcegan Dergisi'nin MART 2018 sayısı çıktı

Hz. Şahı Nakşibend 2

Hz. Şahı Nakşibend ve Nakşibendilik -2 - Abdulkadir Visâlî

Sayı : 120 - Aralık 2017

 

Hz. Şahı Nakşibend ve Nakşibendilik -2

 

Kur’an-ı Kerim’de “Allah kibirli olanları elbette sevmez.” (Nahl, 23) buyrulmuştur. Şahı Nakşibend hazretlerinde ve yolunu ihlas ile takip edenlerde elbette bu zemmedilen ahlakın bulunması söz konusu değildir. Bu manada Hazret (ks), başta talebeleri olmak üzere tüm müminlere karşı merhametli, tevazu sahibi idi. İlahi taksimden kendi hissesine düşmüş, hakkında “(Manen) Dünyaya gelmemden maksat, onun vücut bulmasıdır.” buyurduğu Muhammed Parsa (ks) ile yaşadığı hadise nasıl bir mahviyete sahip olduğunu göstermesi bakımından önemlidir. Muhammed Parsa Hazretleri, bir akarsu kenarında ayaklarını suya indirmiş, sırt üstü yatmış ve derin bir mefkûreye dalmış vaziyette idi. Talebesinin bu huzurlu halini göre Hazreti Şahımız, ses etmeden üzerindeki elbiseleri çıkarır ve yavaşça suya girerek Hazreti Parsa’nın ayaklarına yapışır ve Allah’a şöyle yalvarır: “Ya Rabbi! Beni bu ayaklar hürmetine affeyle!”

Sadece insanlara mı? Elbette hayır! Hayvanlara dahi nice emeği geçmiştir bu mübarek zatın. Hocalarının emri ile tam yedi sene onlarla meşgul oldu. Yaralarını tedavi etti, onlara ekmek ve su temin etti. Adeta onlar üzerinden bir şefkat ve merhameti talim etti. İnsanların iğrendiği o mahluka hizmetle bir taraftan nefsini yerden yere çalarken bir taraftan da izini takip edenlere/edeceklere çok şey anlattı. Lisanı haliyle; “Hayvana bile yaratanına olan sevgiden, eşref-i mahluk olmanın getirdiği kulluk sorumluluğundan dolayı böyle davranılıyorsa ya ekmel olan, ahsen olan insana muamele nasıl olmalı, varın siz düşünün.” diyordu.

Ve sohbet... Kendilerinin en çok üzerinde durdukları usulleri idi. Yolumuz sohbet yoludur, buyurarak adeta yolunun bütün erkânını tek cümle ile özetliyordu. Çünkü sohbet dinin talimiydi. Peygamber ile ashabı arasındaki sır bu vesileyle açığa çıkacak, gönülden gönle akacak ve insana şifa olacaktı. Hayır cemiyette, cemiyet sohbettedir; ilkesi ile insanları hakikate, neticede en hakiki mürşide, Hakk’a davet edecekti. O sohbetler akl-ı maaşa, kafası, kalbi dünya sevgisi ile dolup taşanlara değil; akl-ı mead olanlara, Allah ve Rasulü uğruna gönülleri muhabbetle, kuş gibi çarpanlara, Allah’a döneceklerini unutmadan yaşayanlara hitap ediyordu. Evet, bütün mevzusu temelde iki cümle ile özetlenebilir; Muhabbetullah ve Marifetullah... Ömrünü Allah’ı, Peygamber’i, kendisinden evvel ki selef-i salihini anlatmak/tanıtmak ve onlara gönülden bir sevgi ile itaati tavsiye etmekle geçirdi. Bütün mevzusu bu idi. O’na (cc) kavuşmanın, O’nu (cc) dert edinmenin bütün dertleri bitireceğini izah etmek için adeta kapı kapı dolaştı. Yolunu takip eden büyükler öyle buyurmuyorlar mı; “Allah var, ne gam var...”

Büyük pirimiz Abdulhalık Gücdevanî (ks) Hazretleri’nin sekiz esasına ilaveten buyurduğu üç kelime ile Vukuf-i Kalbi, Vukuf-i Zamani ve Vukuf-i Adedi ile bizlere takvayı salık verdi. Çünkü takva bir şeyi istenildiği şekliyle (ihlas), istenildiği zaman (vakit) istenildiği kadar (miktar) yapmaktır, diye tarif edilmiş. Hem ilk söylenen sekiz esas hem de sonradan ilave edilen bu üç mübarek kelime “Şüphesiz azığın en hayırlısı takvadır.” (Bakara 197) buyrularak hedef gösterilen, daha sonra da “Haberiniz olsun ki, Allah katında en şerefliniz en takvalınızdır.” (Hucurât, 13) buyruğuyla çıtası yükseltilen güzelliğe ulaşmaya vesiledir. 

Şunu ifade etmeliyiz ki bu işin bir de ilahi kader, nasip tarafı vardır. Yani Allahu Teâlâ bu mübarek insanları ve hulus ile yolundan giden milyonlarca zevatı ezelde seçmiş ve bu büyük devlet ve nimet ile bereketlendirmiştir. Çalışmayla, istemeyle, aramakla elde edilemeyecek kadar büyük nimetler bunlar. Nitekim Şahı Nakşibend Hazretleri daha dünyaya gelmeden köylerinin yanından geçen Şemsülhak Baba Semmasi Hazretleri (ks) yanındaki müridânına bu köyden bir er kokusu alıyorum diyerek onu manevi evlatlığa kabul etmiş ve terbiyesini de hulefasından Seyyid Emir Külâl’e havale etmişler. 

Taassup sahibi olduğumuz için değil, diğer tarikat büyükleri tarafından da bu şekilde vasfedildiği için gönül rahatlığı ile diyebiliriz ki; Nakşibendi tarikatı -lâ teşbih- dünya üzerinde, yakaladıkları yüksek seviyeli eğitim kalitesi ve yetiştirdiği başarılı öğrencileri ile ünlenmiş üniversiteler gibidir. Nasıl buralardan mezun olan öğrenciler bilgi ve birikimi üst seviyede, mesleğinin inceliklerine vakıf, sosyal ve kültürel yönden de donanımlı olarak iyi kariyerlere sahip oluyorlarsa; zahir ve batın her türlü ahvaliyle hakikaten Nakşibendi olanlar, Muhammed Bahauddin el-Buharî (ksa) Hazretleri’nin ve onun günümüzdeki varislerinin izini takip edenler de marifetullahın sırlarına nasibi nispetinde vakıf olacak, olgun kişiliği ve örnek ahlakıyla insanların ve dahi tüm mahlûkatın sevgisini kazanacak, neticede de Rabbinin ve Peygamber’inin, saâdatın rızasına nail olup şefaat, cennet ve Cemalullah ile şereflenecektir inşaallah.

Böyle bir insan güneş gibi olur o vakit. Etrafına istifade edilecek öyle bir ışık ve sıcaklık yayar ki kimse ona kayıtsız kalamaz. Onunla teberrüklenilir ve bu bereket iki cihanda devam etsin istenir. Konuşmaya, bir şeyleri yayma çabasına gerek bile kalmaz. Kendiliğinden yayılır. Tıpkı penceresi olan her eve güneşin süzüldüğü gibi. Göremeyenler, kalpleri mühürlenen, gönül pencereleri olmayan nasipsizlerdir.

Cenabı Hak bu mübarek yoldan nasibimizi artırsın. Gönlümüzü ve gözümüzü kör edip bizi nefis ve şeytana yem etmesin. Bizleri başta Hâce Hazretleri (ksa) ve Şahı Nakşibend (ksa) olmak üzere hakiki Nakşibendilere bağışlasın. O Azizlerle dareyn saadeti lütfeylesin.

Âmin.

 

Yazar:  Abdulkadir Visâlî

 

Perşembe, 01 Mart 2018 00:17

NAKŞİBENDİLİĞİN DÖRT ANA UNSURU -1

Nakşibendiliğin Dört Ana Unsuru 1

Nakşibendiliğin Dört Ana Unsuru -1 - Vahdettin Şimşek

Sayı : 120 - Aralık 2017

 

Nakşibendiliğin Dört Ana Unsuru -1

 

Muhterem kardeşlerim, bu ayki yazımız geçen sayımızda hocalarımızın istifadelerinize sunduğu Nakşibendi-Hâcegân yolunun yaşanılabilirliği konusunun devamı niteliğinde olacaktır. Cenab-ı Hak Teala hazretleri yazmaya çalışan bizlerin gönlünü açıp dimağını zekavetle doldursun, okuyan sizlerin de anlayış kabiliyetini artırıp amil olmanızı nasib eylesin. 

Dilimize on iki tarikat olarak girmiş olan tasavvuf yolunun ana kolları, o yolun büyükleri tarafından usul ve esaslarla bezetilmiştir. Bu usul ve esaslar elbette Kur’an, sünnet ve kümmelin-i evliyanın tecrübeleriyle oluşmuştur. Bunların içerisinde ilme ve irfana muhalif bir anlayış asla bulunmamıştır. Fakat sonraki dönemlerde bu yolların birçoğunun ehli kalmadığı için içlerine bidat ve hurafeler girmeye başlamıştır. Her dönem ve şartlarda ilmi rehber edinmiş olan mürşidi kamillerin yolları asla bozulmamıştır. Bu manada hem ilme verilen önemden dolayı hem de ilmi ehliyeti olmayan kişilere hilafet verilmeyişinden dolayı Nakşibendi-Hâcegân yolu bir istisna olmuştur. Bundan dolayıdır ki, bu yolun koymuş olduğu esaslar yüzyıllar geçse de geçerliliğini kaybetmemiştir.

Biz bu yazımızda Nakşibendi yolunun 

Daimi sohbet

Daimi sünnet

Daimi huzur

Daimi zikir

Şeklinde sınıflandırılan dört ana esasından bahsedeceğiz.

1- Daimi sohbet

Şahı Nakşibend hazretleri (ks): “Bizim tarikatımızın esası sohbettir. Halktan uzaklaşmakta şöhret, şöhretteyse afet vardır. Hayır cemiyettedir; cemiyette sohbette.. Elverir ki, her iki tarafın hakkı verilsin ve birinden birine saplanıp kalınmasın.” buyurmuşlardır.

Buradan anlıyoruz ki, sohbet bu yolun ana esasıdır. Çünkü sohbet sünneti müekkededir. Yani sahabe efendilerimizin Efendimiz (sav) tarafından yetiştirilmelerinin yegâne yoludur. Zaten sahabe kelimesinin manası da sohbet arkadaşı manasına gelmektedir.

Ashab-ı kiramdan Ebu Vakid el-Leysî (ra) anlatıyor:

Bir gün mescitte bir grup insanla beraber Efendimiz’in huzurunda bulunuyorduk. O esnada üç tane adam kapıda göründü. Biri içeri girmeden gitti. Diğer ikisi ise girip Efendimiz’in (sav) yanına kadar geldiler. İçlerinden birisi, halkada gördüğü bir boşluğa oturdu. Diğeri ise, yer kalmadığı için ve kimseyi de rahatsız etmemek düşüncesiyle halkanın hemen arkasına oturdu.

Bir müddet sonra Resul-i Ekrem (sav) sohbetinin bir yerinde şöyle buyurdular:

“Size şu üç kişinin halini anlatayım mı? Halkaya oturan birincisi Allahu Teala’ya sığındı. Allah da onu himayesine aldı.

İkincisine gelince o kimse Allah’tan haya etti, edebe sarıldı. Allahu Teala da o kulundan haya etti; onu azabından emin kıldı. 

İçeri girmeyen diğerine gelince; o, bu meclisten yüz çevirdi. Allah da ondan yüz çevirdi.” (Buhari, İlim 8)

Hadisi şeriften de anlayacağımız gibi sohbet meclisleri Hak Teala (cc) hazretlerinin hususi alakalandığı ve rahmet ve bereketinin indiği meclislerdir. Sohbet meclisleri ile camilerimizdeki hoca efendilerin vaazlarını birbirlerine karıştırmamak gerekir. Vaaz müslüman cemaatin akaidi ve fıkhi bilgilerinin tamamlandığı ilmi meclislerdir. 

Sohbet meclisleri ise muhabbet ve yakin elde etmek için yapılan hususi yerlerdir. Yeri geldiğinde elbette bu meclislerde de halkın akaidi ve fıkhi bilgileri tazelenmek zorundadır. Fakat sohbet meclislerinin asıl konusu muhabbetullah ve marifetullahtır. Yani evliyaullah sohbeti müminin kalbini masiva ve malayaniden uzaklaştırıp, Allah sevgisi ve kulluk gayretiyle doldurur. Dimağını nefsani düşüncelerden ayırarak, yaradılış gayesini anlama ve Hakk’ın sıfatlarının tecellilerinin tefekkürü ile doldurur.

Şehabeddin Sühreverdî (ks):

“Sohbet, insanın iç âleminin gözeneklerini açar. Sohbetle insan, hadiselerin hakikatini kavrar. Belanın ne olduğunu ona uğrayan bilir, denmiştir. İnsanın iç dünyasının kuvvet kazanması, ilminin sağlam olmasıyla mümkün olur. Sadakatinin kuvvet kazanması ise, onun bir takım bela ve musibetlerle karşılaşması ve hadiselerden imanla çıkmasıyla mümkün olur. Bütün bunlar sohbetle, dostlukla, dayanışma ve yardımlaşma ile meydana gelir. Bunlarla gönlün kuvvetleri güç kazanır, ruhlar huzur ve sükûn bulur.” buyurmuşlardır. (Mürşid ve Mürid Hukuku, s. 94)

Seyyid Abdülkadir-i Geylani (ks) hazretleri şöyle buyurmuştur: “Allah dostları ile, salihlerle beraber ol. Onların sohbetlerinde bulun. Böylece Allah’ın onlara olan yardımı sayesinde sen de güçlenirsin. Sen de onların gözü ile görürsün. Allah da tıpkı onlarla övündüğü gibi seninle de övünür.”

Muhammed Diyauddin (ks), tasavvuf yolunda bulunmanın esasının sohbet olduğunu bildirerek buyurdu ki; “Bil ki sohbetsiz geçen zaman zararlıdır. Ömrün boş yere zayi olmasıdır. Şu değerli ömrün hakkı, ilkin onu kıymetli sohbete ulaşma yolunda sarf edip, mümkün olduğunca sohbeti terk etmemektir.’’ (Mektubat-ı Muhammed Ziyauddin)

Yukarda büyüklerimizin kibarı kelamlarından sohbete ne kadar önem verdiklerini anlıyoruz. 

Şurası muhakkaktır ki, sözün, anlatımın, karşılıklı dertleşmenin olmadığı yerlerde hayal, vehim ve riyanın olması kaçınılmazdır. Tasavvuf yolunun sadece manevi haller, menkıbeler ve kerametlerden ibaret olduğunu göstermek bu güzide yola yapılmış en büyük yanlışlıktır. Nihayetinde marifetullah yani Hakk’a yakîn olma bilgisinin elde edileceği bir irfana erilecektir. Mürşid-i kamilin bizzat sohbeti olmadan bu irfanın kazanılması mümkün değildir. Çünkü mürşidi kamilin sohbeti herhangi bir sohbet gibi değildir. Onların gönülleri Hak’tan gayri her şeyden boşalmıştır. Hak Teala hazretleri onların gönlünde temekkün etmiştir. 

Dolayısıyla onların bulunduğu yere rahmeti ilahi adeta sağanak halinde yağar. Onların nazarları nurdur. Baktıkları insanların gönüllerindeki her türlü nefsaniyet duygularını yok ederler. Nefesleri maddi manevi hastalıklara şifadır. Kelamları Hakk’ın ilhamâtıyla çıktığı için dimağı doyurucudur. 

İşte bu özelliklerden dolayıdır ki, mürşid-i kamil sohbeti her zaman ve zeminde elzemdir ve özellikle günümüzde insanlığın en büyük manevi ihtiyaçlarındandır.

2- Daimi Sünnet

Sünneti seniyye Kainatın Efendisi’nin (sav) altmış üç yıllık hayatı boyunca yapmış olduğu her türlü fiil, söz, davranışlar, tavsiyeler, uygulamalar vs. bunların tamamıdır. Özellikle Nakşibendi yolunda sünnetin yaşanmasına ve yaşatılmasına azami gayret gösterilmiştir. Çünkü Nakşibendi büyükleri bir ibadeti yaparken bu farzdır veya sünnettir diye düşünmemişlerdir. Bunu Hazreti Peygamber (sav) yapmışsa ona olan sevgi ve hürmetten dolayı yapılması şarttır, düşüncesinde olmuşlardır.

Hâce Hazretleri (ks) bir sohbetlerinde: “Farzlar Allah’ın farzı, sünnetler de Resulünün farzıdır. Biz her ikisini de farz anlayışı ile yaparız.” buyurmuşlardı.

Nakşibendî yolunun imamlarından Ahmed el-Haznevi (ks) şöyle diyor: “Bu yolun en önemli özelliği sünnet üzere kurulmuş olmasından ileri gelir. Bu yolda bidatlarden kaçmak, hatta evla denilen görüşlerin dışındaki zayıf sözlerden (kaviller) bile uzaklaşmak şarttır. Azimetin dışında amel etmek, takvası zayıf kimselerin işidir.“ 

Muhammed Ziyauddin Nurşini (ks) hazretleri de “Nakşibendiyye tarikatı, sünnet-i seniyyeye uymaktan ve onu sevgi ile yaşamaktan başka bir şey değildir. Bu tarikatı arzu eden kimse mutlaka Peygamber’in sünnetine tâbi olmalı, dinde bidat ve ruhsat olan şeylerden, zayıf olan kavillerden kendini muhafaza etmelidir.” 

Sünneti seniyyenin bu kadar ehemmiyetli tutulmasının en önemli sebebi, tasavvuf yolunda seyr-i süluk esas olduğu için kemalat kesbetmenin birinci şartı farzlara uymakta itina göstermek, devamında ise Efendimiz’e (sav) ittiba etmektir. Sünneti hafife alan, zaman ve şartları bahane ederek sünneti terk eden bir salik asla yol yürüyemez. 

Çünkü Nakşibendi yolunda vuslata ermenin en hızlı yolu sevgidir. Bu sevgide Mürşid sevgisi, peygamber sevgisi ve Allah sevgisidir. Bir insanın sevgisinde samimi olmasının göstergesi sevgilisinin her sözünü ve kendisinden yapmasını istediği amelini cana minnet sayarak yapmasıdır. Aksi halde sevgiden bahsedilemez. Dolayısıyla Kainatın Efendisi’ni sevdiğini söyleyip onun sünneti hakkında ileri geri konuşmak salikin yolunu keser.

Fakat üzülerek görüyoruz ki, kendilerine Nakşibendiliği nisbet eden birçok insan sünneti seniyyeyi kısırlaştırmaya çalışıyorlar. Özellikle önemli sünnetlerden olan Efendimiz’in cübbe, sarık gibi elbiselerini, sakalı uzatmak gibi uygulamalarını belirli bir zümrenin kıyafeti gibi göstermeleri bunun örneklerindendir. O’na (sav) olan sevgisinden dolayı ona benzemeye çalışan talebeye “Bu molla kıyafetidir. Sen giyemezsin!” diyerek gençleri sünneti yaşamaktan men ediyorlar. 

Toplumun içerisinde fitne çıkmaması mantığıyla sünnete uygun giyinen müridlerine mankenler vasıtasıyla batılı kıyafetleri örnek gösteriyorlar. Hatta müslüman hanımların en güzel tesettürü olan çarşafı çıkarmalarını öğütleyebiliyorlar.

Bunların örneklerini çoğaltabiliriz. Bu verdiğimiz misalleri başka ekollerdeki insanlar yapsa önemsemeyeceğiz. Fakat kendilerinin Nakşibendi olduklarını söyleyen insanların bunu yapması hoş olmuyor.

Netice olarak sünneti seniyye her müslüman için kesinlikle elzemdir. Fakat özellikle tasavvuf yoluna girmiş hele de tüm umdelerini ashabı kiramın uygulamalarından almış olan Nakşibendi yoluna süluk etmiş müminler asla sünneti terk edemezler. Çünkü Kainatın Efendisi (sav): “Kim benim sünnetimi yaşatırsa, muhakkak o kimse beni sevmiş olur. Kimde beni gerçek manada severse, o kimse benimle cennette olur.” buyuruyorlar. 

Bu bölümümüzü Allah dostlarının sünnete bağlılıklarını anlatan iki menkıbesiyle sonlandırıyoruz.

İmam Sühreverdî (ks) naklediyor:

Ariflerden Şiblî’nin hizmetçisine:

-Hazret’in vefatı anında kendisinden neler gördün, diye sorulunca, hizmetçi şunları anlatmıştır:

-Dili tutulup, alnı terlemeye başlayınca bana, kendisine namaz için abdest aldırmamı işaret etti. Ben de kendisine abdest aldırdım. Fakat sakalını parmaklarımla hilallemeyi unuttum. Hemen elimden tutup parmaklarımı sakalına götürdü ve onu hilallettirdi. Böyle bir anda bile, Rasulullah Efendimiz’den öğrendiği bir edebi terk etmedi!” 

Bir defasında İmam Şiblî hazretleri abdest esnasında misvağını kullanmak istedi. Misvak aradı, ancak bulamadı. Bunun üzerine bir dinara bir misvak satın aldı ve onu kullandı. Böylece misvak sünnetini terk etmemiş oldu. 

Bazı insanlar imam Şiblî hazretlerinin bir misvak için bir dinar vermesini çok buldular. 

Bunun üzerine imam Şiblî hazretleri şöyle buyurdu: “‘Dünya ve içindekilerin Allah indinde sivrisineğin kanadına eşit kıymeti yoktur. Allah Teâlâ bana, ‘Sen benim peygamberimin sünnetini niçin terk ettin? O sünnet olan misvağı elde etmek için, sana verdiğim ve değeri sivrisineğin kanadı kadar bile olmayan malı neden harcamadın?’ dese nasıl cevap vereceğim?’’ 

Cenab-ı Hak Teala Hazretleri hepimize Efendimiz’in sünnetini sevdirsin ve o sünnetin sahibi hatırına hepimizi cemaliyle müşerref kılsın, inşaallah.

 

Yazar: Vahdettin Şimşek

 

 

gh logo           rahiask gri         rahiask logo             google play

Top
bursa escort , escort bursa , izmit escort , van escort